ลักษณะของความมีสุขภาพอนามัยทางเพศ ที่สมบูรณ์ โดยนัยแห่งความหมายนี้ องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้กำหนด ซึ่งสามารถใช้ได้กับทุกวัยรวมทั้งวัยรุ่นด้วย ดังนี้

          1. มีความสามารถที่จะเป็นสุข และควบคุมพฤติกรรมทางเพศของตนเองให้สอดคล้องกับจรรยาของสังคม และไม่ละเมิดศีลธรรมของผู้อื่น.
          2. ปราศจากความรู้สึกกลัว อับอาย ละอายใจ หลงผิด และสภาวะทางจิตใจที่จะไปยับยั้งการตอบสนองทางเพศ และทำให้สัมพันธภาพทางเพศเสื่อมลง.
          3. ปราศจากความผิดปกติทางร่างกาย โรคภัยไข้เจ็บ และความบกพร่องต่างๆ ที่จะขัดขวางการทำหน้าที่ทางเพศ.

          จากข้อกำหนดขององค์การอนามัยโลกจะเน้นให้เห็นว่าเรื่องเพศเป็นเรื่องปกติตามธรรมชาติ ซึ่งเกิดได้กับคนทุกวัย โดยเริ่มต้นตั้งแต่วัยรุ่น ซึ่งเป็นวัยแตกหนุ่มแตกสาว และเป็นผลจากฮอร์โมนในร่างกาย ทำให้เกิดมีความต้องการทางเพศเกิดขึ้น โดยเริ่มจากเมื่อร่างกายถูกกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกทางเพศ จะโดยจงใจหรือไม่ก็ตาม คนเราก็อาจระงับความรู้สึกนี้ไว้ได้ โดยอาศัยสติปัญญาของบุคคลนั้นๆ และ ภาวะแวดล้อม กาลเทศะ แต่ถ้าไม่มีความขัดข้องทางด้านเวลา สถานที่ และบุคคล คนเราก็มักจะปฏิบัติทางออกทางเพศซึ่งก็มีได้หลายรูปแบบ

                    1. Solitary activities คือการอาศัย แต่ตนเองเพียงอย่างเดียว ได้แก่
          1.1 การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง (masturbation) คนเรารู้จักวิธีนี้ในการหาความสมปรารถนาทางเพศด้วยการกระตุ้นและการโต้กระตุ้นทางเพศด้วยตนเองให้สมบูรณ์จนถึงจุดสุดยอด ตั้งแต่ระยะวัยแตกหนุ่มแตกสาว.
          1.2 การฝันทางเพศ (nocturnal sex dream) ซึ่งเกิดขึ้นเองในขณะนอนหลับ ทั้งในเพศชายและเพศหญิง แต่ในเพศชายจะมีการหลั่งน้ำอสุจิร่วมด้วย จึงเรียกว่าฝันเปียก (wet dream) ส่วนเพศหญิงมีแต่การถึงจุดสุดยอด.

                    2. Sociosexual activities คือการอาศัยผู้อื่นร่วมด้วย ได้แก่
          2.1 การมีความสัมพันธ์ทางเพศกับเพศตรงข้าม (heterosexual relationship) ได้แก่ การกอดจูบ ลูบ คลำ (petting) และการร่วมเพศ (coitus).
          2.2 การมีความสัมพันธ์ทางเพศกับเพศเดียวกัน (homosexual relationship) ได้แก่ การมีความสัมพันธ์ทางเพศได้เฉพาะกับเพศเดียวกันเท่านั้น (exclusively homosexual) และการมีความสัมพันธ์ทางเพศได้ทั้งสองเพศ (bisexual).

          จากแนวคิดดังกล่าวข้างต้นจะเห็นได้ว่าการมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัยสำหรับวัยรุ่นนั้น จะต้องเน้นไปที่ความรู้ ความเข้าใจในเรื่องเพศ ว่าโดยความจริงแล้วเรื่องเพศมีด้วยกันหลายด้านไม่ใช่ด้านของการร่วมเพศอย่างเดียว แต่รวมไปถึงด้านของความรัก ความเข้าใจ และการมีสัมพันธภาพที่ดีระหว่างบุคคลร่วมด้วย และยังจะต้องคำนึงถึงผลกระทบทั้งระยะสั้นและระยะยาวที่จะเกิดขึ้นตามมาจากเรื่องเพศที่ไม่ถูกต้อง ไม่เหมาะสม ทั้งในส่วนของตนเอง ครอบครัว และสังคมโดยรวม ซึ่งตนเองจะต้องตระหนักและมีส่วนรับผิดชอบร่วมด้วย ซึ่งข้อแนะนำสำหรับวัยรุ่นนั้นคงจะห้ามไม่ได้ที่จะไม่ให้วัยรุ่นมีเรื่องทางเพศเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิตประจำวัน แต่คงจะต้องเน้นในเรื่องของความรัก ไม่ใช่เรื่องของความใคร่ หรือเรื่องของการร่วมเพศ. แต่อย่างไรก็ตามประเด็นปัญหาของวัยรุ่นก็คือวัยรุ่นไทยไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะใช้ความคิด ใช้เหตุใช้ผลสำหรับแยกแยะให้ได้ว่าอะไรคือความรัก อะไรคือความใคร่ ซึ่งหมายถึงการร่วมเพศ.

          ดังนั้นการที่จะให้วัยรุ่นมีเรื่องเพศที่ปลอดภัย ก็คงจะต้องเน้นกับวัยรุ่นว่ามีความรัก ความผูกพันกับใครบางคนได้ ทั้งเป็นเพื่อนสนิท หรือคู่รัก แต่จะต้องไม่เลยเถิดไปถึงการร่วมเพศ ซึ่งจะรวมถึงกลุ่มรักร่วมเพศด้วย และการช่วยตนเองทางเพศ ไม่ใช่สิ่งผิด สามารถกระทำได้ ก็จะเป็นการลดความเครียดทางเพศ (sexual tension) ลงได้. แต่ก็ไม่ควรที่จะหมกหมุ่นกับเรื่อง เพศจนเกินไป ควรที่จะหากิจกรรมผ่อนคลายอื่นๆ กระทำร่วมไปด้วย ได้แก่ การออกกำลังกาย หรือเล่นกีฬา. แต่ในกรณีที่วัยรุ่นไม่สามารถห้ามใจตนเอง หรือเกิดความคล้อยตามที่จะทำให้เกิดการร่วมเพศ วัยรุ่นจะต้องมีทักษะชีวิตที่ดีในการที่จะปฏิเสธการร่วมเพศอย่างชัดแจ้งและแข็งขัน ถึงอย่างไรก็ไม่ยอมร่วมเพศ หรือใช้ทักษะการต่อรองเรื่องเพศโดยการไม่ร่วมเพศ แต่จะเป็นการกระตุ้นทางเพศให้กับฝ่ายตรงข้าม แม้ว่าจะถูกบังคับหรือข่มขู่ก็ตาม โดยวัยรุ่นจะต้องตระหนักเสมอถึงผลกระทบที่อาจจะตามมาซึ่งได้แก่ การตั้งครรภ์ หรือการเกิดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หรือโรคเอดส์ ซึ่งมีอันตรายรุนแรงถึงชีวิต หรือในกรณีที่ตั้งครรภ์ไม่พร้อม แล้วต้องยุติการตั้งครรภ์ ก็อาจมีอันตรายถึงเสียชีวิตได้จากการตกเลือด และการติดเชื้อภายในอุ้งเชิงกราน

          ดังนั้นวิธีป้องกันมาตรฐานที่จะต้องปฏิบัติเป็นประจำจนเป็นนิสัยในกรณีที่มีการร่วมเพศก็ ได้แก่ การใช้ถุงยางอนามัยทุกครั้งที่ร่วมเพศ ก็จะเป็นการปลอดภัยจากการตั้งครรภ์ และการเกิดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์และโรคเอดส์. นอกเหนือจากที่กล่าวแล้วข้างต้น เรื่องเพศที่ปลอดภัยสำหรับวัยรุ่นอีกประการหนึ่ง ก็คือตัววัยรุ่นเองจะต้องคบหาสมาคมกับกลุ่มเพื่อนเรียน ไม่คบกับกลุ่มเพื่อนเที่ยวที่ชอบไปมั่วสุมหรือใช้สารเสพติดต่างๆ เพราะจะทำให้วัยรุ่นขาดสติ และเป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดการร่วมเพศ การหลอกลวง และอาชญากรรมทางเพศตามมาเสมอๆ.
และอีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญ ก็คือตัววัยรุ่นเองจะต้องมีความเชื่อมั่นในตนเอง รู้คุณค่าในตนเอง (self esteem) สามารถที่จะคิดได้อย่างมีเหตุมีผล ไม่เข้าไปเกลือกกลั้วกับสิ่งไม่ดี โดยเฉพาะสารเสพติดที่มีการแพร่ระบาดอย่างมากในสังคม และสถานเริงรมย์ยามวิกาล รวมทั้งสังคมก็จะต้องมีส่วนเกื้อหนุนสร้างสังคมปลอดภัย ซึ่งเป็น social vaccine ให้กับวัยรุ่นก็จะทำให้วัยรุ่นมีเรื่องเพศที่ปลอดภัยตลอดไป.

          ***สรุป เพศที่ปลอดภัยสำหรับวัยรุ่นนั้นจะต้องให้ความสำคัญในเรื่องของเพศศึกษา ให้มีความรู้ ความเข้าใจเรื่องเพศที่ถูกต้อง รวมทั้งจะต้องเตรียมวัยรุ่นให้มีทักษะชีวิตที่ดี มีความเชื่อมั่นในตนเอง รู้คุณค่าในตนเอง รู้จักการปฏิเสธและการต่อรองในกรณีที่จะเกิดมีการร่วมเพศ รวมทั้งรู้จักป้องกันตนเองเมื่อมีการร่วมเพศ โดยให้มีการใช้ถุงยางอนามัยทุกครั้งที่ร่วมเพศ เพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ และการเกิดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ รวมทั้งโรคเอดส์ และสุดท้ายที่ขาดไม่ได้ก็คือทุกคนจะต้องร่วมกันสร้างสังคมที่ปลอดภัยสำหรับวัยรุ่นที่ปราศจากสารเสพติดและอาชญากรรมทางเพศ ก็จะทำให้วัยรุ่นมีเพศที่ปลอดภัยตลอดไป By The Bedroom Story